فیلم دایره جعفر پناهی رو دیدم. فیلم توی دوره اصلاحات ساخته شده و داشت زندگی زنان بدون مردان رو در اون دوران نشون میداد اما کاملا واقعی. نمیدونم چرا امشب مشستم و بجای فیلم آخرین دوئل اینو دیدم اما خیلی غمگین تر شدم. بجز مائده طهماسبی( توی یک سکانس خیلی کوتاه) و فرشته صدرعرفایی هیچ بازیگر شناخته شده ای نداشت. قبلا هم فیلم تاکسی که توی دوران ممنوع الکاریش ساخته شده بود رو دیدم و از اون هم لذت بردم. بنظرم پناهی رسالت رو بعنوان هنرمند انجام داده. شاید به تلخی درمیشیان نشون نده اما واقعیت رو میگه و با اینکه ناراحتت میکنه اما باید بپذیریش.