یادم میاد پارسال قصد داشتم مستند "21 روز و من" رو ببینم. وقتی شروع به پخش کرد، با شنیدن جملات اولیه شیرین برق نورد صفحه رو بستم و با خودم گفتم این مستند هنوز برای من زوده و نمیخوام ببینمش. این مستند رو فراموش کرده بودم تا اینکه Marriage Story رو دیدم. نمیدونم حسم دقیقا بهش چی بود ولی انگار این وسط حق با هر دو بود. سکانسی که آدام درایور با چاقوی جاسوئیچی دست خودش رو میبره و برای اینکه حضانت پسرش رو از دست نده تظاهر میکنه خوبه و بعدش از شدت خونریزی کف آشپزخونه میافته و پسرش بدون اعتنا بهش میاد و برای خودش از توی یخچال شیر میریزه رو خیلی دوست داشتم. یا سکانسی که از شدت عصبانیت شروع میکنه هرچی توی دلش بود رو با فریاد و گریه به اسکارلت جوهانسون گفتن و اون از دیدن این شخصیت جدید سرجا خشک میشه و مات نگاهش میکنه. من هیچوقت توی این موقعیت نبودم ولی انگار علت هق هق بعدش رو میدونستم. بعد از تموم کردنش با خودم فکر کردم حالا میتونم اون مستند رو ببینم. موضوع مستند درباره تصمیم برای بدنیا آوردن یا نیاوردن بچه است. مستندساز بلاتکلیفی خودش رو دستمایه ساخت کرده و از دایره اطرافیانش درباره این موضوع نظر میخواد. موضوعی که نمیتونم برای خودم هضمش کنم این نگاه به زنهاست که تو درنهایت باید موجودی رو به این دنیا بیاری و مسئولش باشی. چون تو برای این موضوع آفریده شدی پس باید زودتر اینکار رو انجام بدی. این دیدگاه توی خانواده های سنتی هنوز هم هست و توی مستند هم به وضوح از سمت خانواده همسر بیان میشه. فکر کنم چند مستند دیگه با محوریت زنان دارم که از اظهار عقیده صرف نظر میکنم و صرفا میزارمشون توی کانال :)