حالا که حرف قطع مجدد شده داشتم به روزای اون 3 ماه فکر میکردم. دفعه پیش ادمین گروهی بودم که خودم رو موظف میدیدم وصل بشم و نزارم کسی گروه رو خراب کنه و چیزایی ک بنظرم مفیده رو به اشتراک بزارم. اصلا کسی نبود ولی من مطلب میزاشتم که اگر کسی آنلاین شد ببینه( مطالب ایمنی). حالا چند وقتیه که خودم رو از قید این مسئولیت آزاد کردم. اولا امیدوارم هرگز این اتفاق نیافته، اما اگر پیش بیاد دیگه مثل دفعه پیش به اون خاطر نیازی به تقلا حس نمیکنم. شاید نصفش بخاطر اون گروه بود. وقتی لفت دادم عملا برای کسی مهم نبود و انگار با پای خودت اومدی و با پای خودتم رفتی بوده. من از این بابت غمگینم کمی. چون خودم برای زحمت آدما ارزش قائلم و سعی میکنم بفهمم اون شخص میتونه اون محتوا رو برای خودش نگه داره و حالا که داره باهام قسمتش میکنه پس انسان سخاوتمندیه و باید ازش تشکر کنم. من انتظار فیدبک و تشکر بابت هر مطلب نداشتم، ولی انتظار داشتم وقتی رفتم بخاطر اون یکسال و خورده ای یک نیمچه تشکری ازم میکرد. این روی دلم سنگینی میکرد و مدام با خودم کلنجار میرفتم که شاید من مستحق قدردانی نیستم و بیخودی دارم توقعی رفتار میکنم. نمیدونم هنوزم باید این حق رو برای خودم قائل باشم و ازش ناراحت باشم یا نه ولی میخواستم یکجایی این موضوع رو مکتوب بکنم که یادم بمونه.

+میخواستم کامنت رو برای این پست غیرفعال کنم ولی لطفا اگر نظری دارید بگید هرچند مخالف. این سری کامنت صرفا تایید میشه و پاسخی بهشون داده نمیشه.