دو شب پیش مستند غزاله علیزاده رو دیدم. کارگردانی پگاه آهنگرانی برای این مستند زیاد خوب نبود. شاید زیر تیغ سانسور رفته بود. ولی بنظر خام میومد. سعی کرده بود بی طرف باشه و شاید این وجه مثبت قضیه بود. نمیدونم اگر در روزگار حالا و وفور انواع سرطان ها این اتفاق برای غزاله علیزاده میوفتاد باز هم دست به اون تصمیم میزد یا نه. نکته جالب توجه دیگه ای که نظرم رو جلب کرد توصیف دخترش از جسد مادرش بود. میگفت موهاش روی صورتش ریخته شده بود و صورتش کمی آرایش داشت. شکاف لب هاش کمی کبود شده بود و چهره اش رو زیباتر کرده بود.