همین الان مستند "رادیوگرافی یک خانواده" رو دیدم. نمیدونم چرا تا اتر تحملش کردم. صرف اینکه یکجور اعتراضی بود ولی از شیوه روایتش خوشم نیومد. هرچی با امکانات کمتری ساخته بشه، بیشتر میپسندم :)))) خب اینکه یک زندگی مرفه خانوادگی بواسطه انقلاب تیکه و پاره بشه بتاطر اعتقادات مذهبی مادر خانواده برای من چیز خاصی نداشت. اصلا مگه من دنبال چیز خاصم؟ :))) شاید! ولی منظورم اینه جنس دغدغه اش مثل اکثر بخش جامعه نیست یا چیزی نبوده که اکثرا توی اون زمان تجربه کرده باشن. شاید بخاطر این باشه. کاش کسی منو از برق بکشه که برم سریالام رو ببینم. دو تا مستند دیگه سیو کردم که باید ببینم. یکی درباره چاووشه و دیگری از عباس کیارستمی‌.