دیروز دو تا فیلم توقیفی دیدم. اولی: بی‌داد. باید بگم واقعا آشغال خالصصصص. صرف سوژه فقط مخاطب جمع کرده وگرنه هیچییی نداره. نقش اول اینقدر ضایع لب میزد که متوجه میشدی. یعنی خواننده اصلی تو اوج میخوند و شما متوجه هیچ علامتی توی حرکت حنجره و صورتش نمیشدی. فقط بازی لیلی رشیدی خوب بود. جدیدی هم مثل قبل. از عرق سرد هم قبلا خوشم نیومده بود. درکل اثر بشدت ضعیفی بود و اگر ی روز فراستی کوبیدش حمایتش میکنم :)) دومی: تهران من، حراج. اینو دوست داشتم. برعکس اولی موضوع و بازیای خوبی داشت. نمیدونستم نقش اول، همسر ناصر تقوایی بوده. از آهنگای فیلم هم خیلی خوشم اومده بود. بنظرم آهنگ ها مناسب سکانس ها بود. مثلا اونجا که داشت خیابون ها رو با قطعه عقاید نوکانتی راه میرفت رو دوست داشتم.