اخرین سالی که کنکور داشتم و کرونا بود، همیشهه پیگیر اخبار بودم و کلا افسرده تر شده بودم. اون نوقع مائده، یکی از بچه های وبلاگ که دوستی من و بابونه بواسطه اون بود، خرف خوبی بهم زد. گفت تو چه پیگیر باشی چه نباشی اتفاق میافته. پس به زندگیت برس و تا زمانی که درگیر نشدی ادامه بده. الانم باید دوبارهههه به خودم بگم رها کن بره رئیس. کور و کر و لال باش و خودت رو درگیر نکن.واقعا از لحاظ روحی فشرده و مچاله شدم. این ولع شدید به شنیدن اخبار و دونستن چیزی ک در اختیارم نیست رو باید کنترل کنم. پریز خودم رو بکشم و اگر قطع شدم برم یه گوشه فیلمام رو دوباره نگاه کنم. همین.