بعد از کارت قرمز، "زنانگی" دومین مستندی بود که از مهناز افضلی دیدم. مستند خوب برای من، مستندیه که پرونده اش بعد از اتمام تماشا توی ذهنم بسته نشه و این مستند یکی از همان ها بود. خیلی به سرنوشت افراد داخل مستند فکر کردم. انگار ادامه مستند "تهران پایتخت ایران است" بود. در دهه جدید و حالا با گسترش سواد و فرهنگ! قطعا بخاطر مجوز نتونست خیلی دقیق بشه توی سوژه ها ولی باز هم قابل قبول بود. مثلا هنوز دارم به سپیده فکر میکنم. یا اون دختری که میگفت پدرش به خودش و خواهرش نظر بد داره و شبا در رو قفل میکنن و میخوابن و بعد از رفتنش خانمه گفت دروغ میگفت. از مستند هایی که سوژه های زنانه دارند بیشتر لذت میبرم. فکر کنم مستند ده کیارستمی هم سوژه های زنانه داشت و برام جذاب بود. ویدیو مستند رو پنجشنبه توی کانال میزارم.