توی مستند "وقت خوب مصائب"، وقتی از احمدی می‌پرسند که چرا مثل هم نسلای خودت کار سیاسی نکردی، جواب خیلی خوبی میده. میگه من اندازه خودم رو میدونم. اگر میگرفتنم چهار نفر دیگه رو هم اسیر میکردم. پس نرفتم سمتش. با موضوع بحث کاری ندارم اما اینکه اندازه خودمون رو بدونم واقعا چیز خوبیه. یک مستند دیگه هم دیده بودم، " Tell me who i am" فارغ از موضوعش که برام جالب بود، یک بخشی داشت که درباره اینکه چرا برادر بزرگتر به برادر کوچکترش که دچار فراموشی شده بود دروغ میگفت؟ جوابش خیلی درست بود. میگفت برادرم به من باور داشت و هیچوقت ازم نپرسید چرا یا چطور. فقط یک کلمه براش کافی یود تا باور کنه. دیدم من نسبت به اغلب مسائل همین باور کور کورانه رو دارم. منظورم اینه که پرسشگری رو ندارم. شاید قبل از یکسری مسائلی ک ۲ سال پیش توی زندگیم افتاد اینطوری نبودم. اما الان حس میکنم باید از این پذیرش صرف دست بکشم و کم کم این ویژگی رو توی خودم بوجود بیارم. اینا رو دوست داشتم بنویسم تا یادم بمونه.

پ.ن: سعی میکنم هر دو مستند رو توی کانال بزارم.